Listopad w DKF Klaps z przedpremierą „Złudzenia z Yakushimy” i odrestaurowanym „Windą na szafot”

Dyskusyjny Klub Filmowy „Klaps” zaprasza na kolejne projekcje filmowe połączone z prelekcjami i pofilmowymi dyskusjami prowadzonymi, które poprowadzi Dominik Nykiel. W listopadzie na ekranie Wojewódzkiego Domu Kultury w Rzeszowie widszowię będą mogli zobaczyć cztery wyjątkowe filmy, w tym: przedpremierowo "Złudzenia z Yakushimy" Naomi Kawase oraz legendarny francuski thriller noir "Windą na szafot" po rekonstruckji cyfrowej. 

Karnety miesięczne na cztery filmy będą dostępne w kasie biletowej WDK w cenie 40 zł a wejściówki pojedyncze na każdy film w cenie 12 zł - dostępne w również na stronie: https://bilety.kulturapodkarpacka.pl

Wszystkie projekcje zaplanowano o godz. 19:00 w sali widowiskowo-kinowej WDK w Rzeszowie.

Listopadowy repertuar DKF Klaps

09.11.2026 r. - ZŁUDZENIA Z YAKUSHIMY, reż. Naomi Kawase - - projekcja przedpremierowa
16.11.2026 r. - BEZ KOŃCA, reż. Michał Marczak
23.11.2026 r. - WINDĄ NA SZAFOT, reż. Louis Malle - film po rekonstrukcji cyfrowej
30.11.2026 r. - NIKT NIE WIE, reż. Hirokazu Koreeda

Informacje o filmach:

ZŁUDZENIA Z YAKUSHIMY, reż. Naomi Kawase

gatunek: dramat obyczajowy / produkcja: Francja/Japonia/Belgia/Luksemburg 2025 / czas trwania: 122 min.

Najnowszy film reżyserki przeboju „Kwiat wiśni i czerwona fasola” Naomi Kawase to niezwykła opowieść o życiu, miłości, hojności… i japońskich lasach.

W roli głównej wystąpiła Vicky Krieps, znana z takich filmów jak „W gorsecie”, „Nić widmo”. Bohaterką „Złudzeń z Yakushimy” jest Corry (Vicky Krieps), francuska koordynatorka przeszczepów serca u dzieci, która przyjeżdża do nowoczesnego szpitala w Kobe. A zatem do kraju i kultury, gdzie transplantacje organów wciąż pozostają w sferze tabu. Walcząc o życie małego chłopca, Corry musi zmierzyć się z jeszcze jednym dramatem. Nagle traci swojego partnera Jina – fotografa pochodzącego z magicznej, porośniętej lasem wyspy Yakushima. Mężczyzna staje się jednym z „johatsu”. Tak Japończycy nazywają ponad 80 tysięcy osób, które każdego roku w tajemniczych okolicznościach znikają bez śladu. Sama w obcym kraju, próbuje odnaleźć równowagę pomiędzy poczuciem misji, jaką jest uratowanie dziecka, a żałobą po bolesnej stracie...

Film Naomi Kawase to głęboko humanistyczna, intymna opowieść o życiu, nadziei, miłości i stracie. Japońska reżyserka zderza ze sobą nie tylko kultury Wschodu z Zachodem, ale również sterylną, chłodną szpitalną rzeczywistość z hipnotyczną, obrazującą potęgę natury Yakushimą.

BEZ KOŃCA, reż. Michał Marczak

gatunek: dokument / produkcja: Polska, Francja 2026 / czas trwania: 105 min.

„To opowieść o byciu w stanie zawieszenia, niewiedzy i chęci poszukiwania prawdy - odkrycia tego, co się wydarzyło i dlaczego” - tak o „Bez końca” (Closure) mówi reżyser Michał Marczak. Po niezwykle ciepłym przyjęciu na festiwalu Sundance, gdzie film miał swoją światową premierę w dokumentalnym konkursie międzynarodowym, historia rodziny zaginionego Krzysztofa Dymińskiego jest pokazywana na całym świecie. Nieprzerwane poszukiwania syna, które prowadzi jego ojciec Daniel, pozwalają zobaczyć zupełnie inne oblicze tej sprawy niż nagłówki newsów medialnych.

Rodzice, nauczyciele ale też nastolatkowie powinni zobaczyć ten film. Z czułością i wnikliwością pokazuje świat rodziców, którzy nie wiedzą co się stało z ich dzieckiem. Michał Marczak oddał głos rodzinie zaginionego Krzysztofa Dymińskiego, skupiając się na ogromnej determinacji ojca Daniela w celu odnalezienia syna oraz radzeniu sobie z poczuciem straty, z którym mierzyła się matka chłopaka - Agnieszka. Po raz pierwszy znajdujemy się tak blisko rodziny, która trwa w zawieszeniu, szukając odpowiedzi.
Ten intymny portret życia rodzinnego jest daleko od medialnych doniesień na temat sprawy Krzysztofa. Skupia się na fundamentalnych pytaniach o to, co rodzice wiedzą o własnych dzieciach i jak budować relacje, które pozwolą zapobiegać poczuciu niezrozumienia. „Pracując nad tym filmem byłem wzruszony, szczególnie że sam jestem ojcem i też dużo myślę o tym, jak wychować dzieci” - mówił Marczak w Studiu Festiwalowym MDAG.

Kino dokumentalne w swojej najbardziej poruszającej formie

W polskim zwiastunie filmu wybrzmiewa to, co sprawiło, że ta bardzo polska historia podbija festiwale na całym świecie. Wspaniałe zdjęcia połączone z doskonałym dźwiękiem, hipnotyzującymi scenami podwodnymi i szczerym, intymnym portretem bohaterów sprawiają, że przy okazji premiery na Sundance publiczność nie była w stanie uwierzyć, że to film dokumentalny. „Wszystko, co jest w tym filmie, jest prawdziwe, ale faktycznie ogląda się go trochę, jak film fabularny” - przyznaje reżyser.

Już teraz wiadomo, że to jeden z najważniejszych polskich filmów dokumentalnych ostatnich lat, który został okrzyknięty arcydziełem przez zagraniczne media. „Bez końca” jest typowane jako jeden z głównych kandydatów do nominacji Oscarowej w kategorii Najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny. To jeden z tych filmów, które koniecznie trzeba zobaczyć na dużym ekranie i nie można go przegapić. Ogląda się go jak rasowy thriller, jak zauważa prasa.

WINDĄ NA SZAFOT, reż. Louis Malle - film po rekonstrukcji cyfrowej

gatunek: kryminał, thriller / produkcja: Francja 1958 / czas trwania: 91 min.

„Windą na szafot” to nie tylko debiut fabularny Louisa Malle’a, ale kamień milowy, który przetarł szlaki dla francuskiej Nowej Fali. Legendarne dzieło niepokornego twórcy znad Sekwany to stylowy kryminał noir, w którym melancholijna atmosfera paryskich ulic być może jest nawet ważniejsza od fabularnej intrygi. W centrum historii jest zbrodnia popełniona przez Juliana Taverniera na mężu swojej kochanki. Może to morderstwo byłoby doskonałe, gdyby nie „drobny” szczegół, który powoduje, że Julian musi wrócić na miejsce zbrodni.
„Windą na szafot” to przede wszystkim nastrojowe kino osiągnięte pionierskim zastosowaniem małych kamer, swobodną konstrukcją, pięknymi zdjęciami i niezapomnianą, stworzoną w ciągu doby, legendarną muzyką geniusza jazzu - Milesa Daviesa. To także pierwszy film w którym mogła odsłonić swój talent przyszła ikona francuskiego kina - Jeanne Moreau.

Opinie o filmie:

Klasyczny thriller, gęsty jak dym w paryskim klubie jazzowym, w którym rysuje się kształt nadchodzącej Nowej Fali. - Michał Oleszczyk, SpoilerMaster
Jeden z najpiękniejszych filmów o tym, że winda potrafi naprawdę zmienić życie. A poważnie: Windą na szafot to pulsujący nerwowym jazzowym rytmem kryminał o ciemnej stronie miłości. No i muzyka Milesa Davisa — ikoniczna ścieżka dźwiękowa, która, podobnie jak film, nie starzeje się, tylko z czasem szlachetnieje. - Po godzinach. Robert Ziębiński
Wirtuozerska koncepcja stylistyczna sprawia, że „Windą na szafot” oprócz swojej wysokiej klasy w gatunku sensacyjnym ma także wartość wybornego poematu wizualnego. - Adam Garbicz, Jacek Klinowski, Kino, wehikuł magiczny. Przewodnik osiągnięć filmu fabularnego. Podróż druga 1950-1959
Fabuła jest tu tylko pierwszą warstwą, za którą kryje się wiele rzeczy rozsadzających ramy konwencji filmu kryminalnego. - Wojciech Solarz, Film
Film, uznawany za początek francuskiej Nowej Fali w kinie, łączy autorskie spojrzenie z inspiracjami klasyką w wydaniu Bressona i Hitchcocka. Konstrukcja filmu jest zarazem precyzyjna i swobodna, opiera się na klasycznym suspensie, ale w atmosferze można wyczuć otwarcie na inną rzeczywistość oraz przestrzeń duchową bohaterów. - Adam Wyżyński, sfp.org.pl

NIKT NIE WIE, reż. Hirokazu Koreeda

gatunek: dramat / produkcja: Japonia 2004 / czas trwania: 141 min.

„Nikt nie wie”, jeden z najbardziej wstrząsających i jednocześnie budzących empatię filmów w dorobku Hirokazu Koreedy, nareszcie na ekranach polskich kin!

Rodzina Fukushimów właśnie wprowadza się do nowego mieszkania. Keiko, matka 12-letniego chłopca imieniem Akira, przedstawia go najemcy jako swoje jedyne dziecko. Szybko jednak okazuje się, że zataiła istnienie innych dzieci – Kyóko (11), pragnącej uczyć się gry na fortepianie, energicznego i hałaśliwego urwisa Shigeru (6) oraz najmłodszej, pięcioletniej Yuki. Dlatego tylko Akira może wychodzić na zewnątrz, a żadne z dzieci nie uczęszcza do szkoły. Dwoje najstarszych dzieci z narastającym niepokojem obserwuje, jak powroty mamy „z pracy” trwają coraz dłużej. Kiedy Keiko zakochuje się kolejny raz, postanawia wyjechać na dłużej do swojego nowego chłopaka, zostawiając dzieci pod opieką najstarszego syna. I choć obiecuje, że wróci, znika na dobre, a Akira i jego rodzeństwo będą zmuszeni do samodzielnego przetrwania.

Hirokazu Koreeda, opowiadając tę historię, inspirował się prawdziwymi wydarzeniami, które miały miejsce pod koniec lat 80. w rejonie Sugamo (część Tokio). Jednak japoński reżyser nie pokazuje w „Nikt nie wie” taniej sensacji, sprawy stanowiącej świetną pożywkę dla brukowców. Zamiast tego próbuje uchwycić coś czystego i prawdziwego. W relacjach między rodzeństwem, w sposobie patrzenia na swoich bohaterów, w dojrzałości, której trzeba było nauczyć się zdecydowanie zbyt wcześnie.

„Nikt nie wie” został doceniony przez publiczność i krytyków na całym świecie, dzięki czemu Hirokazu Koreeda otrzymał od Stowarzyszenia Krytyków Filmowych z Tokio dwie Błękitne Wstęgi za najlepszą reżyserię i najlepszy film. Z kolei Yuya Yagira za portret najstarszego syna Akiry jako 14-latek otrzymał w Cannes nagrodę dla najlepszego aktora, tym samym ustanawiając wciąż aktualny rekord najmłodszego laureata nagrody aktorskiej w Cannes.