Koncert Symfoniczny: Piazzolla, Chałupka, M. de Falla, Ravel

Miejsce

Filharmonia Podkarpacka ul. Chopina 30, 35-959 Rzeszów

Data Piątek, 16.10.2026

Godzina 19:00

Cena 40 / 50 zł

Bilety bilety.filharmonia.rzeszow.pl

Koncert Symfoniczny: Piazzolla, Chałupka, M. de Falla, Ravel

O wydarzeniu

AB 16 października 2026 r., piątek, godz. 19:00
SALA KONCERTOWA FILHARMONII PODKARPACKIEJ
ORKIESTRA SYMFONICZNA FILHARMONII PODKARPACKIEJ

JERZY SWOBODA – dyrygent
duet akordeonowy AMALGALIS DUO: Ewa Grabowska – Lis i Daniel Lis

W programie:

A. Piazzolla – Tango Suite (aranżacja Leszek Kołodziejski)
W. Chałupka – Concertino na dwa akordeony i orkiestrę smyczkową
M. de Falla – Suita nr 2: El sombrero de tres picos (Trójgraniasty kapelusz)
M. Ravel – La Valse

Wojciech Chałupka (ur. 1999) to nagradzany kompozytor i saksofonista. Concertino na dwa akordeony i orkiestrę smyczkową (2024) powstało specjalnie dla Amalgalis Duo, które podczas koncertu zaprezentuje tę niezwykłą kompozycję. Utwór należy do neoklasycznego nurtu w twórczości kompozytora. Nie posiada programu w tradycyjnym rozumieniu – jego istotą jest eksploracja bogatych możliwości brzmieniowych i technicznych akordeonów w połączeniu z orkiestrą smyczkową. Kompozycja prowadzi słuchacza w muzyczną podróż: pierwsza część jest dynamiczna i tajemnicza, druga – śpiewna i liryczna, całość zaś wieńczy żywiołowy finał.

Manuel de Falla (1876–1946) należy do najważniejszych kompozytorów hiszpańskich, choć jego dorobek nie jest obszerny. W swojej twórczości chętnie czerpał z folkloru andaluzyjskiego, sięgając niekiedy również do tradycji muzyki cygańskiej. Suity El sombrero de tres picos (Trójgraniasty kapelusz) powstały na podstawie muzyki do baletu skomponowanego przez de Fallę w 1919 roku. Druga z nich, ciesząca się do dziś dużą popularnością, składa się z trzech efektownych tańców – Seguidillas, Farruca oraz Jota – ukazujących różnorodność hiszpańskiego folkloru tanecznego i jego charakterystyczną rytmikę.

Maurice Ravel (1875–1937) określił swój La Valse jako „rodzaj apoteozy wiedeńskiego walca”. Utwór rozwija się stopniowo – we wstępie kompozytor chętnie eksperymentuje z instrumentacją oraz formą, budując jakiś nieokreślony zarys tego, co dziać się będzie później. Z niezwykłą pomysłowością wykorzystuje możliwości orkiestry, stopniowo budując atmosferę oczekiwania. Ravel pisał o utworze: „Jak przez kłębiące się mgły widać przelotnie tańczące walca pary. Stopniowo rozpraszają się obłoki i można dostrzec olbrzymią salę, wypełnioną wirującym tłumem”.

Subtelna gra barw łączy się w La Valse z narastającą energią i euforią tańca, prowadzącą do jego oszałamiającego finału.