Luty z DKF Klaps z przedpremierowym pokazem filmu „Miłość, która zostaje” [REPERTUAR]

Klimat starego kina, prelekcje oraz pofilmowe dyskusje oraz ambitne kino na wielkim ekranie - Dyskusyjny Klub Filmowy „Klaps” działający w WDK zaprasza na kolejny miesiąc filmowych spotkań. W programie zaplanowano m.in. przedpremierowy pokaz filmu „Miłość, która zostaje”.

Lutowe spotkania w WDK rozpocznie projekcja filmu ZAPISKI ŚMIERTELNIKA. To historia 50-letniego mężczyzny, który przyjeżdża do nadmorskiego kurortu, by popełnić samobójstwo, mimo że ma rodzinę i pieniądze. Podczas pisania pożegnalnego listu pojawia się duch jego ojca, który sam odebrał sobie życie i próbuje odwieść syna od tragicznej decyzji.

Kolejna lutowa propozycja to przedpremierowy pokaz filmu MIŁOŚĆ, KTÓRA ZOSTAJE. Obraz opowiada o rozpadzie rodziny islandzkiego marynarza Magnusa i artystki Anny, którzy wraz z trójką dzieci próbują posklejać swoje życie. Reżyser Hlynur Pálmason z ironią i czułością przygląda się zagubionemu mężczyźnie poszukującemu nowej roli, tworząc przejmujący i zarazem zabawny hołd złożony miłości.

Trzecim filmem jaki zobaczymy w ramach DKF Klaps w nadchodzącym miesiącu jest WIELKI BŁĘKIT. Film przedstawia historię dwóch nurków, Enza Molinariego i Jacques'a Mayola, jest wyprawą w morskie głębiny i w głąb ludzkiej duszy, nakręcony z najpiękniejszymi scenami podwodnymi w historii kina. Film oparty na biografiach prawdziwych pionierów freedivingu to osobiste dzieło Luca Bessona, zawieszone między niebieską otchłanią a rozpaloną słońcem powierzchnią zwyczajnego życia.

Lutowe spotkania miłośników dobrego kina zakończy TO BYŁ ZWYKŁY PRZYPADEK.

Awaria samochodu sprawia, że małżeństwo trafia do warsztatu, gdzie były więzień polityczny Vahid rozpoznaje w jednym z klientów swojego oprawcę z irańskiej policji. W akcie zemsty decyduje się porwać komisarza, ale musi zmierzyć się z wątpliwościami, czy to właściwy człowiek i czy zemsta przyniesie mu ukojenie.

Karnety miesięczne na cztery filmy będą dostępne w kasie biletowej WDK w cenie 40 zł a wejściówki pojedyncze na każdy film w cenie 12 zł - również przez system biletowy na stronie: https://bilety.kulturapodkarpacka.pl

Repertuar DKF Klaps na luty i opisy filmów

02.02.2026 r.

ZAPISKI ŚMIERTELNIKA, reż. Maciej Żak

gatunek: dramat, komedia / produkcja: Polska 2025 / czas trwania: 93 min.

Do nadmorskiego kurortu przyjeżdża pięćdziesięcioletni F.P. Chce popełnić samobójstwo. Ma rodzinę, pieniądze i mimo to narastającą niechęć do życia. Kiedy rozpoczyna pisanie pożegnalnego listu do żony, pojawia się duch ojca, który popełnił samobójstwo. Próbuje odwieść syna od zabicia się.

„Zapiski śmiertelnika” to nowy film uznanego reżysera Macieja Żaka, który jest także autorem scenariusza. Niebanalna historia dojrzałego mężczyzny, który osiągnął sukces i pozornie ma wszystko, ale mimo to nie czuje się spełniony. Nieoczywista opowieść o życiu i śmierci, która intryguje, zaskakuje, nie pozostawiając nikogo obojętnym. W rolach głównych występują: Ireneusz Czop, Magdalena Boczarska, Magdalena Popławska, Marian Dziędziel, Agata Turkot, Paweł Tomaszewski.

Światowa premiera tego tytułu odbyła się na Warszawskim Festiwalu Filmowym, gdzie film spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem. „Poważny temat, jakim jest samobójstwo, został przedstawiony w nie do końca poważny sposób - zaskakujące połączenie, które jednak działa, intryguje i zostawia widza z myślami. Wszystko wsparte dobrą obsadą i stroną wizualną - polskie morze sfotografowano tak, że niemal czuć bryzę i zapach jodu” - zauważa Łukasz Budnik, film.org.pl. „To opowieść nie tyle o samobójstwie, co przygniatającej beznadziei niezależnie od tego, co się robi. O dziedzicznym smutku, zagubieniu i pewnej determinacji, by zrobić coś na własnych warunkach. Realizm magiczny, czarna komedia oraz świetny duet Ireneusz Czop i Marian Dziędziel” - pisała Małgorzata Czop, Movieway. „Inny rodzaj kina, odważny, lecz przyjazny dla oglądającego (…) Film, który również dzięki aktorom jest frapujący, niejednoznaczny. Zadaje groźne pytania, odpowiada na nie ze śmiechem” - podkreśla Łukasz Maciejewski. „Bardzo ciekawe, autorskie kino, międzygatunkowe. Czarny humor, który bije z ekranu, podkreślony świetną grą aktorską i muzyką, tworzą zwartą i przemyślaną konstrukcję” - dodaje Magda Kuydowicz, „Sens”.

09.02.2026 r.

MIŁOŚĆ, KTÓRA ZOSTAJE, reż. Hlynur Pálmason

gatunek: dramat / produkcja: Islandia Dania, Szwecja, Francja 2025 / czas trwania: 109 min.

Nowy film Hlynura Pálmasona zadebiutował w pozakonkursowej sekcji Cannes Premiere. Intymna, ale pełna rozmachu, czuła i szydercza, slapstickowa i oniryczna, melancholijna i czuła na najdrobniejsze przejawy piękna „Miłość, która zostaje” jest zaskakującą hybrydą emocji i stylów. Opowiadając o rozpadzie pewnej rodziny, Pálmason odmalowuje życiowe bardo, w jakim znajdują się bohaterowie: małżeństwo i ich troje dzieci. Magnus jest marynarzem na statkach rybackich, Anna to artystka marząca o przełomie w karierze. Każde z nich na własną rękę próbuje posklejać rodzinę, ale to Magnus czuje się tym wyrzuconym za burtę.

Studium rozstania jest dla Pálmasona okazją do przyjrzenia się - z ironią i czułością - mężczyznom, dryfującym, zagubionym, szukającym dla siebie nowych ról. Nawigując pomiędzy porami roku, fotografując surowy pejzaż Islandii, obsesyjnie przyglądając się maszynom, reżyser bezbłędnie znajduje wizualne ekwiwalenty uczuciowego i egzystencjalnego rozchwiania. Ten przejmujący i nieodparcie śmieszny film jest zarazem jednym z najwspanialszych hołdów złożonych miłości, jakie stworzyło kino.

16.02.2026 r.

WIELKI BŁĘKIT, reż. Luc Besson

gatunek: dramat / produkcja: Francja, Włochy 1988 / czas trwania: 130 min.

Historia relacji dwóch nurków, Enza Molinariego (Jean Reno) i Jacques’a Mayola (Jean-Marc Barr), oraz jego dziewczyny Johany Baker (Rosanna Arquette) to wyprawa w morskie głębiny - oraz w głąb ludzkiej duszy. Kręcony na kilku kontynentach spektakl Bessona zawiera bodaj najpiękniejsze sceny podwodne w historii kina. Uwodzicielska, zmysłowa opowieść zaczyna się w latach 50. i płynie do czasów współczesnych zmiennym nurtem: od napięcia i ryzyka związanego z nurkowaniem bez butli aż do zachwytu wzniosłością podwodnego świata.

Hipnotyczna, zjawiskowa wizja Bessona to jedno z arcydzieł „cinéma du look” - nurtu kina lat 80. stawiającego na nowoczesną, spektakularną warstwę wizualną. Jednocześnie „Wielki błękit” stanowi kulminację wieloletnich przygód francuskich filmowców z chwytaniem osobliwości podwodnego życia, w którym celowali między innymi Jean Painlevé i Jacques Cousteau.

Film oparty jest na biografiach prawdziwych nurków i pionierów freedivingu. Profesjonalnymi nurkami byli też rodzice Bessona, a sam reżyser za młodu regularnie schodził pod wodę. Film o Molinarim (fikcyjna postać bazująca na Enzo Maiorce) i Mayolu to dzieło osobiste, zawieszone między niebieską otchłanią a rozpaloną słońcem powierzchnią, na której toczą się zwyczajne ludzkie sprawy. Mayol, główny bohater filmu, pragnie od zwyczajności uciec: to pół-człowiek, pół-delfin, który najlepiej czuje się w morzu w towarzystwie zwierząt.

„Wielki błękit” to film stworzony po to, by oglądać go na wielkim ekranie: w towarzystwie niezapomnianej, nowatorskiej muzyki Érica Serry, regularnego współpracownika Bessona.

23.02.2026 r.

TO BYŁ ZWYKŁY PRZYPADEK, reż. Jafar Panahi

gatunek: dramat / produkcja: Francja, Iran, Luksemburg 2025 / czas trwania: 105 min.

Film zaczyna się od tytułowego przypadku. Awaria samochodu w trakcie powrotu do domu sprawia, że małżeństwo z kilkuletnią córką musi podjechać do przydrożnego warsztatu. Trafia tam na dwóch mechaników, z których jeden oferuje pomoc. Drugim jest Vahid, przyglądający się wszystkiemu z pewnego dystansu. Mężczyzna jest byłym więźniem politycznym zatrzymanym w wyniku antyrządowych protestów. Tortury, jakim został poddany w trakcie przesłuchania, odbiły się poważnie na jego zdrowiu, doprowadzając do tego, że każdy krok sprawia mu ból. W niespodziewanym gościu Vahid rozpoznaje swojego oprawcę, komisarza irańskiej policji, zwanego przez więźniów Kuternogą. W akcie zemsty decyduje się go porwać, licząc, że przyniesie mu to ukojenie. Najpierw jednak będzie musiał skonfrontować się ze swoimi wątpliwościami, począwszy od tego, czy to aby na pewno właściwy człowiek, po dylemat, czy zemsta jest odpowiednią formą zadośćuczynienia.

Represjonowany irański reżyser Jafar Panahi powraca z filmem, który - podobnie jak jego poprzednie dzieła - mocno uderza w autorytarny reżim. Jednocześnie jest też przejmującą humanistyczną refleksją nad tematami traumy, przebaczenia i moralności.

Jafar Panahi za swój najnowszy film, został skazany zaocznie na rok więzienia oraz zakaz udziału w grupach politycznych i społecznych. Postawiono mu zarzut działań propagandowych przeciwko systemowi politycznemu w Iranie. Reżyser dowiedział się o tym jadąc do Nowego Jorku na rozdanie Gotham Awards, gdzie jego film otrzymał kolejne nagrody.

Irański reżim od dawna prześladuje artystów, którzy starają się pokazać prawdę o swoim kraju, zalicza się do nich 65-letni Panahi. Reżyserowi zabroniono kręcenia filmów oraz opuszczania kraju. Pomimo tego zakazu, Jafar Panahi w jednym z wywiadów powiedział, że planuje wrócić do ojczyzny. Nagrody zdobyte dla filmu „To był zwykły przypadek” na festiwalu w Nowym Jorku zadedykował „filmowcom, którzy wciąż kręcą w ciszy, bez wsparcia, a czasem ryzykując wszystko, co mają, kierując się wyłącznie wiarą w prawdę i człowieczeństwo”.

Nagrody:

2025 – Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Cannes – Złota Palma dla najlepszego filmu
2025 – Gotham Awards – najlepszy film międzynarodowy, najlepszy reżyser, najlepszy scenariusz
2025 – Nagrody Stowarzyszenia Krytyków Filmowych w Los Angeles – najlepszy scenariusz (nagroda), najlepszy film nieanglojęzyczny (2 miejsce)
2025 - Nagrody Stowarzyszenia Krytyków Filmowych w Nowym Jorku – najlepszy reżyser
2025 – Festiwal Filmowy Mill Valley – nagroda publiczności
2025 – Festiwal Filmowy w Montclair – nagroda publiczności
2025 – Festiwal Filmowy w Middleburg – nagroda Impact
2025 – Nagrody Asia Pacific Screen Awards – nagrody: najlepszy film, najlepszy reżyser
2025 – Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Sydney – nagroda dla najlepszego filmu.